Reencarnigo Reenkarnigo estas la procezo per kiu la spirito, struturante fizikan korpon, revenas, de tempo al tempo, al la materia polisistemo. Tiu procezo celas, proporciiginte konajn vivajojn, helpi la reenkarnigantan spiriton evoluigi. La reenkarnigado sekvas al identeca principo je frekvencoj, tio estas, la spirito reenkarnigas sur determinita kontinento, sur determinita lando, ce determinita lokeco de tiu regiono, markita je kulturaj karakterizajoj (idiomo, utiligoj, kutimoj, valoroj, tradicioj, historio, ktp.), tiel kiel ce determinita familio, lau la sintonio ke la frekvenco de onia penso sukcesu starigi rilate al ciu el tiuj elementoj. La spirito realigas la reenkarnigon konscie, inkluzive projektante la propran generalan vivplanon por la materia ekzistenco, kiu fakte komencigas. La reenkarniganta spirito, lau la propraj limoj, estos iom helpita de pli kleraj spiritoj kiuj nepre simpatiemas al oni. Tamen, se oni ne estu sufice ekvilibrita au konscie, oni devos esti orientigita rilate al la planado de sia migrado sur la materia polisistemo. Tamen, reenkarniginte la spiriton, komencigas la korpa ekzistenca procezo sur la materia polisistemo. Estas procezo nefermita, car la persona vojiro de la enkarniginto sekvas la ekzercon de sia libera volo. Pro tio, tute ne taugas priparoli destinon au antaudeterminitajn vojojn. La enkarnigita spirito, fundamentante sin sur siaj ekzistantajoj (la konaj kaj la spertaj vojakiroj, entenitaj dum onia historia vivajo kiel enkarniginto au elkarniginto), ekkomencas ekzerci sian kapablecon, konstati kaj disvolvigi la proprajn potencecojn, ekkonstruante sian ceestan kaj estontan momenton surtere. Alfrontas tiel kontraudiroj, malfacilajoj, baroj, facilajoj, maniere ke ciu interrilato estu administrita de oni, kiu lau la propra libera volo, dauras sur sia generala vivplano au devias sin pro kelkaj variemoj de la procezo. Sur la ekzerco de la libera volo, la enkarnigita spirito konstruiras sian ekvilibron au malekvilibron laue la maniero per kiu alfrontas la situaciojn kaj la vivon. Oni iras, tiel parolante, difinante sin, lau la naturo de oniaj pensoj kaj agoj. Ec malmulte farante, au sufice multe malekvilibrigante, la spirito ciam atingas progresojn sur iela aspekto de sia esto. La evolucio ne estas necese kunligita al la tempo de la materia vivo, sed nepre al la intenceco sur kiu gi estas vivita. La kvanto da spertoj kaj la profito farita de gi, estas fundamenta punkto por la kreskado de la spirito, sendepende cu la spertoj estas vivitaj ce la materia au la spirita polisistemo. Reliefindas ke, inter du reenkarnigoj, la spirito dauras labori, lerni kaj evoluigi, neniam reenkarnigante sur la sama nivelo kiu oni estis elkarniginta. La Spirita Doktrino laboras, nuntempe, sur la hipotezo ke la reenkarniga procezo envolvigas la konceptojn pri misio, provo, kulporepago kaj karmo. Gravas reliefigi, ke por la Doktrina nuntempa kompreno, la reenkarnigaj procezoj prezentas facetojn de tiuj kvar konceptoj, komprenante tiel ke iuj el tiuj konceptoj povas surregemigi la aliajn dum la reenkarniga procezo. Fakte, ili ne estas rezultoj de ies interfero au ekstera regado sur la reenkarniganta spirito, malutiligante do, ciu ideo pri admono, puno au rekompenco. Ili verdire, devenas el la kauza kaj efekta lego, dependante ankau de la ekvilibra kaj harmonia kondicoj de la spirito. Misio estas la situacio en kiu la reenkarniganta spirito aplikas internigitajn konojn favore de iu persono au de sia kunvivada grupo. Provo estas la situacio en kiu la kono sur algustigita kaj internigita procezo devas esti vivigita, estas la situacio sur kiu la spirito estas defiita al la limo de sia havita kono. Kulporepago ne rilatas al la apliko de iu kono, tamen certe, al konsekvenco de iu jam aplikita kono, kiu ja kauzigis malfacilajn kaj malagrablajn konsekvencojn, generale multdoloraj, ke la respondeculo devos alfrontigi. Karmo ankorau estas utila koncepto ene de la Doktrina konceptado, kondice ke oni estu atenta pri gia signifo, kiu fakte malegalas al la aliaj Doktrinoj. Lau la Spiritismo, karmo karakterizigas la situacion sur kiu la spirito alfrontas la konsekvencojn de la propraj agoj kiuj iam kauzigis al oni tre intensan malekvilibron, tiom kvalite kiom kvante, kaj tiel pro gia intenceco, povos la spirito elspezi la tutan reenkarnigon, au pli ol unu, por reakiri sian ekvilibron. La malekvilibranta homo estos ciam sur resaniga procezo, estu per sia memhelpa reago kiel per la helpo de aliaj homoj (kuraci, malpezigi, konsoli; teknika kono, moralo kaj amesprimo). La variajo estas nur la necesa tempo por ke la ekvilibro estu de nove akirita. Estas grava rimarki ke la malfacilajoj trovataj de la enkarniginta spirito sur la ciutaga vivo, plurfoje, ne estas klarigitaj de la reenkarnigo. Reenkarnigo ne klarigas cion. Estas pluraj malekvilibraj situacioj originitaj el la aktuala reenkarnigo. Resume, reenkarnigo ne estas utila por ekspliki tragedion kaj malfelicon; ne utilas por kasi la nescion, ne utilas kiel senkulpigo al la malmovigo; ne utilas kiel konsolo al tiuj situacioj kiuj devus esti modifikitaj kaj fakte ne estas; ne utilas por plivalorigi la pasintecon kaj paralizi la ceeston. Reenkarnigo estas oportuneco pri lernado, estas oportuneco pri apliki kion oni jam scias kaj superi la limecojn tra sinsekvaj vivajoj sur la materia polisistemo. Reencarnigo estas certigo de la unueco kaj daureco de la vivo. Copyright: Ciuj rajtoj rezervitaj. SBEE rajtigas la tekstan produktadon por ne komercaj celoj, kondice ke la fonto estu menciita. www.sbee.org Tradução de Daniel Xavier Haddad em 08.12.2006 |